Ne? Kim? Efendim?

Baktım da şimdi. Uuu. Uzun olmuş hakikaten yazmayalı.

Sonra her seferinde düşündüğüm gibi tekrar düşündüm, ulan kim okuyor ki zaten? Sonra her seferinde düşündüğümde o düşünen tarafımı dürterek hafiften gaz veren derin devlet kişiliğim yine dürttü beni. Yaz yaz sen, dedi. Kimse okumazsa içindekileri dökersin, dedi. Peki abi dedim, fazla karşı koyamam kendisine.

E tabi ne oldu? Araya tatil girdi. Çok meşguldü kafam tatilde. Farkettim ki insan yapacak birşeyi olduğu zaman daha az düşünüyor. Tatilde yapacak şeylerim de vardı hani. Ancak, bunlar bana ders stresinden farklı şeyler yaşatan düşüncelerdi. Haliyle, insanın düşünceleri daha bi kendisine yönelik olmaya başlıyor. Daha bi gelecek içeriyor, yada plan, yada plansızlık duruma göre.

Berk de bu arada boş durmamış, bloguna gayet güzel, olağan temposunun dışında yazılar yazmış. Sağ tarafta linki var tavsiye ederim. Genelde ders vermeye çalıştığı için kendisi yazıları belli bir yerden sonra sosyal mesaje kayıyordu. Güzel yazmış netekim son 3 yazısını gayet tuttum. Yürü kim tutar seni Berk :D

Hep yazarken belirtiyorum, hani nasıl hayat bir yolculuksa her mola verişimizde nerede olduğumuzu daha iyi anlıyoruz. Otobüste giderken camdan bakınca tabelaları yakalamak falan zor geliyor, göz bozuyor. Zaten uykunuz da var yorulmuşsunuz. Bitse de eve gitsek diyorsunuz bazen. Mola verdiğinizde ama tesisin adı sayesinde gayet güzel anlıyorsunuz, yolculuğun neresindesiniz :). Şurdan diyorsunuz biraz şeker aliym. Yok yok simit aliym. Tost-çay mı yapsam? Yada zaten çok yoruldum bu yolculuktan en iyisi hiçbirşey yemeyeyim, yapmayayım. Mola bittiğinde farkediyorsunuz ki bıraksalar o tesiste mışıl mışıl uyursunuz. Yetmiyor 20 dakika.

Oha yanlız, harika metaforik bir paragraf oldu. Şimdi direk o paragraftan başlayanlar otobüs yolculuğuna çıktım falan sanacak. İlginç bak, beklemiyodum bunu kendimden.

Gördüğünüz üzere, yazacak belli bir konuya sahip değilsem sapıtıp fazla uzun ve fazla dağınık yazıyorum.

O zaman herkese güzel tatil sonları diliyorum. Liseli arkadaşlarım zaten okullarına kavuştular ve eminim çok mutlular. Böyle her sabah gözlerinde çiçek taneleriyle okula koşa koşa gidiyorlar. E darısı biz üniversitelilere ne diyelim.

Zaman bulursanız arayın beni. Okul açılıyor ve ben okula gitmek istemiyorum. Moral verin, üzülme deyin, hayat bu deyin. Deyin bunları bana. Lütfen? (ühühü, ani duygu değişimleri)

Sevgiler!